PODSTAWA PRAWNA do egzekwowania swoich praw jak również dziecka jeśli jeden z rodziców w dowolnej formie uniemożliwia kontakt z dzieckiem nadużywając przez to z premedytacją władzy rodzicielskiej..
Uniemożliwianie wypełniania obowiązku wynikającego z art. 113 kro w zw. z art. 96
kro to deprecjacja drugiego rodzica w oczach małoletniego
dziecka co jest demoralizacją poprzez nie podporządkowywanie się
obowiązującemu porządkowi prawnemu. Zgodnie z art.
48 pkt. 2 Konstytucji RP
i z art. 579 kpc ograniczenie lub zakazanie osobistej styczności z
dzieckiem leży zgodnie z wolą ustawodawcy w kompetencjach jedynie
Sądu.
Art. 96. § 1. Rodzice
wychowują dziecko pozostające pod ich władzą rodzicielską i kierują
nim. Obowiązani są troszczyć się o fizyczny i duchowy rozwój dziecka i
przygotowywać je należycie do pracy dla dobra społeczeństwa odpowiednio
do jego uzdolnień
§ 2. Rodzice, którzy nie mają pełnej zdolności do
czynności prawnych uczestniczą w sprawowaniu bieżącej pieczy nad osobą
dziecka i w jego wychowaniu, chyba że sąd opiekuńczy ze względu na dobro
dziecka postanowi inaczej.
Art.
113 § 1 i 2 krio - §
1. „Niezależnie od władzy rodzicielskiej
rodzice oraz ich dziecko mają prawo i obowiązek utrzymywania ze
sobą kontaktów.”
i
§ 2. „Kontakty z
dzieckiem obejmują w szczególności przebywanie z dzieckiem
(odwiedziny, spotkania, zabieranie dziecka poza miejsce jego stałego
pobytu) i bezpośrednie porozumiewanie się, utrzymywanie
korespondencji, korzystanie z innych środków porozumiewania się na
odległość, w tym ze środków komunikacji
elektronicznej.”
Następnie art.
48 ust.2 Konstytucji RP - „prawa
rodzicielskie mogą być ograniczone lub pozbawione jedynie na
podstawie prawomocnego orzeczenia sądu”
Kolejno
art. 95. §
3. krio „Władza rodzicielska powinna być
wykonywana tak, jak tego wymaga dobro dziecka i interes społeczny”
i art. 97. § 1. krio
„Jeżeli władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom, każde
z nich jest obowiązane i uprawnione do jej wykonywania.”
Art.
72 pkt. 1 Konstytucji RP który
mówi „Rzeczpospolita Polska zapewnia ochronę praw dziecka. Każdy
ma prawo żądać od organów władzy publicznej ochrony dziecka
przed przemocą, okrucieństwem, wyzyskiem i demoralizacją.”
Na
podstawie art. 9 Konstytucji
RP która
mówi, że „Rzeczpospolita Polska przestrzega wiążącego ją
prawa międzynarodowego.” obowiązuje Państwo Polskie Konwencja
o Prawach Dziecka
przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20
listopada 1989 roku:
Art. 3
1.
We
wszystkich działaniach dotyczących dzieci, podejmowanych przez
publiczne lub prywatne instytucje opieki społecznej, sądy, władze
administracyjne lub ciała ustawodawcze, sprawą nadrzędną będzie
najlepsze zabezpieczenie interesów dziecka.
2.
Państwa-Strony
działają na rzecz zapewnienia dziecku w takim stopniu ochrony i
opieki, w jakim jest to niezbędne dla jego dobra, biorąc pod uwagę
prawa i obowiązki jego rodziców,opiekunów prawnych lub innych osób
prawnie za nie odpowiedzialnych i w tym celu będą podejmowały
wszelkie właściwe kroki ustawodawcze oraz administracyjne.
Art.
8
1. Państwa-Strony
podejmują działania mające na celu poszanowanie prawa dziecka do
zachowania jego tożsamości, a w tym obywatelstwa, nazwiska,
stosunków rodzinnych zgodnych z prawem, z wyłączeniem bezprawnych
ingerencji.
2. W
przypadku gdy dziecko zostało bezprawnie pozbawione części lub
wszystkich elementów swojej tożsamości, Państwa-Strony okażą
właściwą pomoc i ochronę celem jak najszybszego przywrócenia
jego tożsamości.
Art. 9
3.
Państwa-Strony będą
szanowały prawo dziecka odseparowanego od jednego lub obojga
rodziców do utrzymywania regularnych stosunków osobistych i
bezpośrednich kontaktów z obojgiem rodziców, z wyjątkiem
przypadków, gdy jest to sprzeczne z najlepiej pojętym interesem
dziecka.
Na
koniec postanowienie Sądu Najwyższego
(I CKN 834/98,
OSNC 1999/4/72) „za
nadużycie władzy rodzicielskiej i rażące zaniedbywanie
wynikających z niej obowiązków w rozumieniu art. 111 § 1 KRO może
być uznane celowe izolowanie dziecka i jego psychiczne sobie
podporządkowywanie”
Podobnie
w uzasadnieniu postanowienia z dnia 7 listopada 2000 r., (I CKN
1115/00), Sąd Najwyższy
przyjął, że prawo do osobistej styczności rodziców z dzieckiem
nie jest elementem władzy rodzicielskiej; wynika ono z więzi
rodzinnej łączącej rodziców z dzieckiem i przysługuje rodzicom
także w razie pozbawienia ich władzy rodzicielskiej.
Izolowanie
dziecka od drugiego rodzica jest przemocą emocjonalną wobec przede
wszystkim dziecka co zgodnie z art. 207
§ 1.kk może
wyczerpywać znamiona znęcania się psychicznego nad dzieckiem.
Pozostawanie
przez rodzica i dziecko w łączności, stanowi fundamentalny element
życia rodzinnego, (art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i
podstawowych wolności – Europejski Trybunał Praw Człowieka
min. w orzeczeniu z 16 września 1999 r., Affaire Buscemi c. Włochy,
w: Prawa Ojców w orzecznictwie Strasburskim, red. T. Jasudowicz,
Toruń 2008, str. 166 i n.) a dla harmonijnego rozwoju dziecka
konieczny jest kontakt z obojgiem rodziców (orzeczenie Europejskiego
Trybunału Praw Człowieka z dnia 5 grudnia 2002 r., w sprawie Hoppe
v. Niemcy, w: Prawa Ojców w orzecznictwie Strasburskim, red. T.
Jasudowicz, Toruń 2008, str. 191 i n).
W przypadku, gdy kontakt
jednego z rodziców z dzieckiem utrudniany jest przez drugiego
rodzica – sprawującego bezpośrednią pieczę nad dzieckiem –
państwo zobowiązane jest do podjęcia próby zbliżenia rodzica i
dziecka, za pomocą adekwatnych i proporcjonalnych środków
(orzeczenie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 29 lipca
2004 r., w sprawie Volesky c. Republika Czeska, w: Prawa Ojców w
orzecznictwie Strasburskim, red. T. Jasudowicz, Toruń 2008, str. 166
i n.).
Zgodnie
z art. 12 ust.1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu
przemocy w rodzinie jak również art. 572 § 2 kpc urzędnik (np MOPR) lub policjant posiadający jakąkolwiek wiedzę o przemocy w rodzinie (np znęcanie psychiczne (izolacja dziecka), fizyczne i inne podobne przestępstwa) obowiązany jest zawiadomić
organ ścigania tak jak w treści wyżej wymieniona ustawa o
przeciwdziałaniu przemocy „osoby które w związku z wykonywaniem
swoich obowiązków służbowych lub zawodowych powzięły
podejrzenie o popełnieniu ściganego z urzędu przestępstwa z
użyciem przemocy w rodzinie, niezwłocznie zawiadamiają o tym
policję lub prokuratora.”
KONTAKTY Z DZIECKIEM TO DOBRA OSOBISTE
Nie ulega wątpliwości,
że w świetle najnowszych poglądów doktryny i orzecznictwa, które w
pełni podziela Sąd Okręgowy, szczególna więź emocjonalna między ojcem
czy też dziećmi stanowi dobro osobiste w rozumieniu art. 23 kc, mieści
się ona bowiem w gronie pewnych wartości niematerialnych, związanych z
funkcjonowaniem podmiotów prawa cywilnego, uznanych za doniosłe i
zasługujących na ochronę. Jak wskazuje Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 22
października 2010 r. (III CZP 76/10), skoro do katalogu dóbr osobistych
zalicza się m.in. prawo do prywatności, intymności, prawo do planowania
rodziny, to czemuż za takie dobro nie można by uznać prawa do więzi
rodzinnych, stanowiących podstawę funkcjonowania jakże istotnej
jednostki społecznej - rodziny. Słusznie zauważa Sąd Najwyższy, że skoro
dobrem osobistym w rozumieniu art. 23 k.c. jest kult pamięci osoby
zmarłej, to - a fortiori - może nim być także więź miedzy osobami
żyjącymi. Nie ma zatem przeszkód do uznania, że szczególna więź
emocjonalna między członkami rodziny pozostaje pod ochroną przewidzianą w
art. 23 i 24 k.c. Podobny pogląd wyraził Sąd Apelacyjny w Gdańsku w
wyroku z dnia 23 września 2005 r. (I ACa 554/05) twierdząc, że
szczególna więź rodziców z dzieckiem, przysługująca zarówno dziecku, jak
i rodzicom w prawidłowo funkcjonującej rodzinie, zasługuje na status
dobra osobistego, podlegającego ochronie przewidzianej w art. 24 § 1 kc.
W ocenie Sądu Okręgowego nie istnieją zatem żadne uzasadnione powody,
które skutkowałyby odmową zaliczenia więzi istniejących między członkami
rodziny do katalogu dóbr osobistych i pozbawieniem ich ochrony.